حرّ بن يزيد رياحی را ادبش نجات داد.

علامه محمدتقی جعفری (ره)

ادب حرّ در مقابل امام حسين ع، بسيار بالا بود. خوشابه‌حال افرادی که به‌خاطر ادبشان، مقام و درجه عالی پيدا می‌کنند. احترام گذاشتن به ديگران و برای هرکس و در هر سنی، ارزش قائل بودن، نشانه شخصيت خودمان است. در روز قیامت، هرکس حاضر است حتی خانواده خود را به گفته قرآن، رها کند تا از هول آن روز دهشتناک، خلاص شود. يوم الطَّلاق، يوم الحَسرَت، يوم الآزِفَة، يوم التَّغابُن، يوم القيمة ... . پس مؤدب بودن، کار مشکلی نیست اگر بتوان به وسیله آن از هراس چنین روز سختی، نجات يافت. شنيده‌ايم که می‌گويند: تا مرد سخن نگفته باشد، عيب و هنرش نهفته باشد.

لابد به‌همين‌خاطر است، که بايد خيلی مواظب کلماتی که از دهانمان بيرون می‌آيند، باشيم. کلمات ساده‌ای که در کمال سادگی، ممکنست خيلی مشکل‌آفرين باشند. باید باور کنيم که در حین حرف‌زدن، تا حد زیادی میزان ادب خود را به طرف مقابل نشان می‌دهيم و شخصيتمان مشخص می‌شود، به قولی ادب مرد، به ز دولت اوست. می‌گويند وقتی می‌خواهید صحبت کنید، سعی کنید آن حرف را خوب در دهانتان بچرخانید، بعد ادا کنید. چون اگر بدون تفکر، هر حرفی زده شود، روغن ريخته‌ایست که ديگر به ظرف بازنمی‌گردد. در گفتگوها، باید مراقب بود که فقط در رابطه با تخصص خود اظهارنظر کنیم، حتی آن هم با رعایت کامل احترام. هیچکس را به زور مجبور به صحبت کردن نمی‌کنند پس بهتر آنست که با طمأنینه و با نزاکت خاصی که داریم، در جمعی به تعامل با دیگران بنشینیم. اگر اینگونه باشیم می‌توانیم فرزندان نیکویی تربیت کرده و بدین‌ترتیب، جامعه رو به تعالی می‌رود و سینه به سینه به نسل‌های بعدی هم منتقل می‌شود،