شب هفدهم رمضان، شب بسيار مبارکی است. در اين شب لشگر حضرت رسول صلوات‌الله‌عليه با لشکر کفار قريش ملاقات کرد و فردای آن روز جنگ بدر صورت گرفت. اين جنگ که اعظم فتوحات اسلام بود، به پيروزی حضرت بر مشرکين خاتمه يافت. روايت است که در آن شب بدر حضرت رسول ص با اصحاب فرمود: کيست برای ما برود از چاه آب بکشد و بياورد؟

اصحاب سکوت کردند و هيچ‌کس اقدام برای اين‌کار نکرد. حضرت علی ع مَشکی برداشت. به طلب آب بيرون رفت و آن شب شبی بود، سرد و ظلمانی و باد می‌آمد. تا رسيد به چاه آب و آن چاهی بود بسيار گود و تاريک. آن حضرت دلوی نيافت تا از چاه آب بکشد، لاجرم، به چاه پايين رفت و مَشک را پر کرد و بيرون آمد. رو کرد به آمدن که ناگاه باد سختی برخورد به آن حضرت، که آن جناب از سختی آن نشست تا برطرف شود تا سه مرتبه، اين اتفاق تکرار شد. بالاخره خود را به حضرت رسول ص رسانيد. ايشان جويا شدند که چرا دير آمدی؟ عرض کرد: که سه بار بادی به من رسيد که بسيار سخت بود و مرا لرزه انداخت و مکثم به جهت برطرف‌شدن آن بادها بود. فرمود: آيا دانستی آن‌ها چه بود؟ عرض کرد: نه.

فرمود: "آن اول جبرئيل بود، با هزار فرشته که بر تو سلام کردند. بار دوم ميکائيل بود، با هزار فرشته که بر تو سلام کردند. بار سوم اسرافيل بود، با هزار ملائکه که بر تو سلام کردند. اين‌ها فقط به‌خاطر مددی بود که به ما کردی." و اشاره به همين نموده سيد حميری در شعر خود:

"سوگند ياد می‌کنم به خدا و نعمت‌هايش، مرد از هرچه بگويد مسئول است. به‌درستی که علی فرزند ابوطالب به پرهيزکاری و نيکی سرشته شده است. آتش جنگ به‌واسطه نيزه‌ها افروخته شود و دليران از ترس جنگ فرار کنند. می‌رود علی به طرف حريف خود، در دست اوست شمشير تيز صيقلی‌شده. مانند رفتن شير در ميان بچه‌های خود که آن‌ها را برای شکار، بيرون کرده باشد. او کسی است که سلام کرد در شب بر او ميکائيل و جبرئيل ميکائيل و جبرئیل با هزار فرشته و در دنبال آن‌ها اسرافيل در شب بدر برای کمک پيامبر نازل شده بودند آن‌ها همانند مرغان ابابيل."