درحال‌حاضر نیز به جهت تنوع بیشتر طرح‌های قاجاری، یكی دو طرح زندی مرمت‌‌شده و در بقیه قسمت‌ها طرح‌های قاجاری حفظ شده‌اند. هورنور یا جام‌خانه‌هایی كه در سقف تعبیه شده‌اند، روشنایی این بخش را تأمین می‌كنند. در اطراف این سربینه، سكوهایی برای تعویض لباس ساخته شده و چهار حوض سنگی نیز جهت استحمام در آن وجود دارد. ستون‌های این حمام از جنس سنگ گندمک گوگرددار و سخت است. این ستون‌ها یک‌پارچه هستند و بر روی آن‌ها به فرم هندسی، مقرنس گچی كم‌عمق دیده می‌شود ولی مقرنس آن برجسته است.

در وسط محوطه سربینه حوض كثیرالاضلاعی از سنگ ساخته شده و در یک سمت آن راهرویی است كه به هشتی دوم منتهی می‌شود. در كف حمام چندین رج آجر آب خروده‌كارشده و بین آن‌ها ساروج ریخته‌اند تا فشار آب را تحمل كند. در دوران پهلوی حمام به دو بخش تقسیم شد. بخشی از آن سربینه حمام بود كه به زورخانه تبدیل شد. در برزخ یا هشتی دوم كه به گرم‌خانه می‌رود، قسمتی وجود داشته (در سمت راست ورودی هشتی دوم) كه دیواری ضخیم، قطور و توپر بوده و در بالای آن (در پشت‌بام) حوض آبی بوده كه آب حمام از آغاز تأمین می‌شده، پس از تبدیل سربینه به زورخانه، این دیوار برداشته شده و راهی به خیابان طالقانی گشوده شد كه به در ورودی حمام تبدیل گشت. هم‌اینک این در مسدود و به دیوار تبدیل شده است.

پس از عبور از هشتی دوم به گرم‌خانه حمام وارد می‌شویم كه دارای سه خزینه آب گرم، آب سرد و آب ولرم است. در زیر این خزینه‌ها كانال‌هایی به نام گربه رو جهت گرم‌كردن حمام وجود دارد. آب‌رسانی به این حمام از طریق چاهی در ضلع غربی (گاو چاه) صورت می‌گرفت. در زیر خزینه اصلی (آب گرم) تون حمام قرار دارد. در كف حمام نیز گربه‌روهایی وجود دارد كه در بدنه دیوار به دودكش‌ها منتهی می‌شود. این گربه‌روها علاوه‌برآن كه گرمای اضافی را به كف حمام منتقل می‌كند، دوده‌های ناشی از سوخت را نیز به بیرون هدایت می‌كند. در زمان پهلوی برخی از قسمت‌های حمام به نمره خصوصی تبدیل شد.

چنان‌كه از دو شاه‌نشین قرینه با دو حوض سنگی موجود در فضای حمام، شاه‌نشین سمت راست به نمره خصوصی تبدیل شد. هم‌اینک حوض سنگی آن ازبین‌رفته است. دو شاه‌نشین اختصاصی دیگر پس از این دو شاه‌نشین وجود دارد كه شاه‌نشین سمت راست در طرفین خزینه‌ها، به نمره خصوصی تبدیل شده بود. حمام وكیل كه به‌علت تغییر وضع حمام‌های عمومی ‌از صورت قبلی خارج شده بود، در سال 1351 توسط اداره باستان‌شناسی موردمرمت قرار گرفت. این بنا با شماره 917 در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

گردآوری: گروه فرهنگ و هنر سيمرغ