همين‌طوركه صحبت مى‌كردم، گاهى بنا به اقتضاى موضوع مى‌گفتم "شكر خدا ". يک‌باره ديدم با خنده‌اى كه عصبانيت در اون موج می‌زد گفت چقدر ميگى شكر خدا؟! مى‌خوام بدونم خدا به اين‌همه شكركردن من و تو نياز داره؟! باتعجب و كمى گيج، بهش نگاه كردم. واقعا همين‌طوره كه مى‌گفت؟ حسابى رفتم توی فكر. خيلى به حرفى كه می‌زد اعتقاد داشت. ديدم راست ميگه، خدا به شكركردن ما نيازى نداره. در هيچ‌جاى قرآن نيامده كه او به لب‌هاى ما نگاه می‌كنه ولى، بنا به آيه:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اسْتَجِيبُوا لِلَّـهِ وَ لِلرَّ‌سُولِ إِذَا دَعَاكُمْ لِمَا يُحْيِيكُمْ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّـهَ يَحُولُ بَيْنَ الْمَرْ‌ءِ وَ قَلْبِهِ وَ أَنَّهُ إِلَيْهِ تُحْشَرُ‌ونَ

سوره الأنفال، آیه ٢٤

ای اهل ایمان، چون خدا و رسول شما را به آنچه مایه حیات ابدی شماست (یعنی ایمان) دعوت کنند، اجابت کنید و بدانید که خدا در میان شخص و قلب او حائل می‌شود (و از اسرار درونی همه آگاه است) و همه به سوی او محشور خواهید شد.

او در قلب ماست، پس مى‌داند كه شاكر نعمت‌هایی كه به ما ارزانى داشته، هستيم يا نه. از طرفی آیه:

فَاذْكُرُ‌ونِی أَذْكُرْ‌كُمْ وَ اشْكُرُ‌وا لِی وَ لَا تَكْفُرُ‌ونِ

سوره بقرة، آیه ١٥٢

پس مرا یاد کنید تا شما را یاد کنم و شکر نعمت من به‌جای‌آرید و کفران نعمت من نکنید.

هم آمده است، که خود خدا در آن ما را سفارش به شکرگزاری از خود کرده است. با توجه به این دو آیه می‌بینیم که اگر این ذکر را مرتبا زمزمه مى‌كنيم، فقط به‌اين‌خاطر است كه مانند موجی از دهانمان به تمام اعضای بدن و همچنین در ذهن و روحمان جاری شود. این ذکر، نام و یاد خداست که در آیه بالا آمده و به نیازمندبودن خدا مربوط نیست. مضاف‌براین، با بيان ذکر مذکور، هر بار به خودم یادآوری می‌شود که هرچه دارم از اوست و این آرام‌بخش است و انسان را از غرور و تکبر و ... حفظ می‌کند.