رمضان، تمرینی است برای خوب بودن و تلاش برای خوب ماندن.

من در دعای جوشن کبیر دقت کردم متوجه شدم جمله

یا مَنْ هُوَ بِمَنْ رَجاهُ کَریمٌ

ای  کسی که با هرکس که به او امید دارد، کریم است.

تنها جمله‌ایست که در این دعای بزرگ و عظیم‌الشّأن، دو بار تکرار شده است. تکرار یک چیز معین تأکید و یا سفارشی است به گفته‌ای که یک بار ادا شده. در اینجا منظور تأکید است به اینکه هرکس فقط به خدا امیدوار باشد. خداوند هم با او با بزرگواری برخورد می‌کند و آن‌چنان به او عطا می‌کند که دیگر بی‌نیاز شود از هرچه غیر اوست.

پس نباید به‌غیر از او امید بست. بدون امید، زندگی‌کردن، یأس‌آور است و درنهایت، به افسردگی تبدیل می‌شود. اما، وقتی با امیدواری با مسائل روبرو شدی و اینکه می‌دانی مطمئنا کسی هست که به آن جواب خواهد داد، انگیزه برای ادامه‌دادن در انسان ایجاد می‌شود و همان انگیزه، روح تازه‌ای به کالبد ناامیدی‌ها می‌دمد و آن‌ها را ازبین‌می‌برد و همیشه و در همه‌حال با شادابی و توانمندی، راه را تا نهایت به‌خوبی ادامه خواهیم داد. از خداوند متشکرم که در همه‌جا، نعمت را به ما بندگان تمام کرد و در هر لحظه، یکی دیگر از خوبی‌های او را درک می‌کنیم. از این‌ همه لطف او سپاسگزاریم.