هرچی از خدا عمر گرفتم و تا به این سن رسیدم، می‌بینم آدمی هستم که دلم می‌خواد حرفی که می‌زنم اگر درسته، باعث آزار و اذیت کسی نیست یا مشکلی ایجاد نمی‌کنه، مخاطبم بهش گوش بده و بذاره انجامش بدم. اگر بشنوم که حرفم منطقی نیست، بدون چک و چونه، فوری قبول می‌کنم و از انجام دادنش صرفنظر. اما کمتر دیده‌ام حرف‌های من جدی گرفته بشه، چه درست چه غلط. به همین خاطر عادت دارم و سعی کرده‌ام که با خودم کنار بیام تا باعث ناراحتیم نشه. وقتی فکر می‌کنم، می‌بینم توی بچگیم هم همینطور بودم. توی یه کارهایی که می‌دونستم باعث اذیت کسی نمیشه اصرار می‌کردم.

مثلا یادمه یه روز از مامان اجازه خواستم برم توی حوض، آب‌تنی کنم. نمی‌دونم چرا اون روز روی دنده نه بود و همه‌اش می‌گفت نمیشه ولی من می‌گفتم: "لااقل یک فرو!". به اندازه یه فرو رضایت داده بودم اما او مرتبا می‌گفت نه. بعد از چند دقیقه‌ای چونه‌زدن، کارش که سر حوض تموم شد، بلند شد که بره توی اتاق. به قول خودش: "یک‌مرتبه یه صدای شلپ شنیدم و در کمال حیرت برگشتم دیدم که مینا پرید توی حوض و به اندازه یک فرو، رفت و بلافصله اومد بیرون." من که از فرصت استفاده کرده بودم یک‌باره پریده بودم توی حوض و بعد از یه زیرآبی اومده بودم بیرون. می‌بینم به بچگیم هم نه دروغ می‌گفتم و نه لجباز بودم. فقط دلم می‌خواست کاری که دوست دارم و مزاحمتی برای کسی ایجاد نمی‌کنم، رو انجام بدم. قدر یک فرو نه بیشتر نه کمتر! از اون روز به بعد در هر فرصتی، مامان از این قصه به مراتب تعریف می‌کرد و می‌خندید و برای همین برای من، اون خاطره مثل روز، روشن و ماندگار شده.

امیدوارم تا آخر عمرم هم همینطور باقی بمانم؛ راستگو و درست‌کار. نه به کسی زور بگم، نه لجبازی کنم، نه عقیده‌ام رو تحمیل کنم، نه به کسی بگم چیزی که من میگم درسته، برای انجام هر کاری مشورت کنم و خلاصه، نظیر این واژه‌ها. خیلی حالم خوبه و این حال خوش رو فکر می‌کنم فقط مدیون صداقتم هستم. نه کسی رو آزار میدم، نه می‌گذارم کسی آزارم بده. اگر هم ناراحتم کنند مشکل برای خودشون پیش میاد نه من. بالاخره یه روزی همه‌مون می‌میریم و باید در ازای کارهای کرده‌مون جوابگو باشیم. اگر مراقبت و مواظبت را در گفتار و کردارمان بگنجانیم، زندگی را به‌خوبی طی کرده و مشکلی پیش نخواهد آمد.