«روی» بعد از آهن بیشترین درصد مقدار ریزمغذی موردنیاز بدن را به خود اختصاص داده است. این عنصر، فعال‌کننده بیش از ده‌ها آنزیم در بدن موجودات زنده است و در سلامت جسمانی انسان نقش موثری ایفا می‌کند. براساس آمار حدود 50درصد کم‌خونی شایع در جامعه، حاصل کمبود تلفیقی دو عنصر آهن و روی است، اما در کشور ما بیشتر به آهن اهمیت داده می‌شود و نقش مفید «روی» فراموش شده است.

کمبود «روی» در ایجاد خستگی زودهنگام بی‌تاثیر نیست.

عوارض ناشی از آن کاهش رشد جسمانی، تاخیر در بهبود زخم‌ها و آسیب‌های پوستی، ریزش مو، بی‌اشتهایی و اسهال، ازدست‌دادن حس چشایی و بویایی، کوتاهی قد، نارسایی بلوغ جنسی در مردان و کاهش مقاومت بدن در برابر بیماری‌های عفونی است. اختلال در تفکر، رفتار، خلق‌وخو و نیز کاهش توانایی یادگیری حاصل از کمبود روی نشان‌دهنده اهمیت این عنصر در فیزیولوژی مغز است. سلول‌های بدن از گلوکز استفاده می‌کنند که در این میان عنصر «روی» نقش موثری در جذب گلوکز از سوی سلول‌ها را به‌عهده دارد. به‌همین دلیل، در افرادی که قند خون آن‌ها بالاست و از انسولین استفاده می‌کنند، نقش «روی» در کاهش میزان قند خون این افراد بی‌تاثیر نیست و همزمان با انسولین می‌تواند از دیابت و عوارض آن جلوگیری کند.

«روی» یکی از عناصر تشکیل‌دهنده مینای دندان است و کمبود آن سبب تسریع در خرابی و پوسیدگی دندان خواهد شد. همچنین کمبود آن در زنان باردار موجب زایمان زودرس و اختلال در رشد جنین و کاهش وزن نوزاد می‌شود. مصرف «روی» در دوران بارداری در زیبایی نوزاد نیز موثر است. از نظر علم پزشکی، «روی» در معالجه بسیاری از بیماری‌ها از قبیل؛ سرماخوردگی، آسم، دیابت، کم‌کاری غدد خصوصا تیروئید، آلزایمر، وزوز گوش، عفونت مثانه، درد عضلات، انواع سوختگی‌ها و نیز استرس‌های عصبی نقش بسیار مهمی دارد.

«روی»، بیشتر در غذاهایی با منبع حیوانی و فرآورده‌های لبنی، تخم‌مرغ و غلات یافت می‌شود.

منابع عمده روی، صدف، گوشت قرمز، مرغ، ماهی، جگر، غلات آسیاب‌نشده، حبوبات، شیر و فرآورده‌های آن است؛ اما میوه‌ها و سبزی‌های برگ سبز منابع فقیر این عنصر هستند. درصورت تشخیص پزشک و نیاز بدن، این عنصر به‌صورت قرص تجویز می‌شود. کمبود «روی» افراد را دچار کوتاهی قد می‌کند.

گردآوری: گروه سلامت سیمرغ