من نماز را خیلی دوست دارم. وقتی زمانش می‌رسد، برای انجامش عجله می‌کنم. موقعی که روی سجاده می‌نشینم، اول از همه خدا را شکر می‌کنم که زنده هستم و دوباره می‌توانم این فریضه الهی را به‌جا آورم و با او سخن بگویم. همیشه می‌گویم خب این‌دفعه کمی طولانی‌تر روی سجاده می‌نشینم و در مورد او فکر می‌کنم. انگار تنها زمانیست که به آرامش می‌رسی و جزء عمرت حساب نمی‌شود. در هنگام خواندن نماز هم که مستغرق کاملم. وقتی هم که سلام می‌دهم در فکر به او فرومی‌روم، به‌طوری‌که حتی وجود خودم را هم از یاد می‌برم ...

اما،

غیر از شروع که گفتم خیلی عجله دارم، بقیه‌اش خواب و خیال است! سر نماز به همه چیز فکر می‌کنم غیر از او؛ از اینکه چه غذایی باید درست کنم تا چیزی را که گم کرده‌ام کجاست، بعد از نماز کجا بروم و چه کار کنم و باقی مسائل. بعدش هم اینقدر باعجله، ذکرهای مربوط به نماز را به‌سرعت می‌گویم و از روی سجاده برای انجام دادن کارهایم باتعجیل بلند می‌شوم که حتی یادم می‌رود که تمام دعاها را خوانده‌ام یا خیر. تازه این‌ها بهترین قسمت ماجرا بوده، اگر سر نماز کسی با من کاری داشته باشد و با علم‌الاشاره جوابش را ندهم که هنر کرده‌ام و اینجاست که انگار یکی قلبم را محکم فشار می‌دهد و احساس بدی که با هیچ چیز دیگری قابل مقایسه نیست، پیدا می‌کنم. همه اینها بی‌اختیار اتفاق می‌افتد و خودت هم نمی‌دانی چرا به فکر همه هستی و برای رسیدگی به آن‌ها حتی خدا و نماز را هم به بازی می‌گیری، ولی همه غیرارادی است و هزار بار هم که تصمیم بگیری که چنین‌وچنان می‌کنم، باز نمی‌شود.

اما، چند سال پیش که سلسله دروسی را می‌خواندم، به مطلبی در کتاب تفسیر المیزان برخوردم. آنجا اینطور آمده بود: زمانی‌که سوره حمد نازل شد شیطان ناله وحشتناکی کرده که هیچ زمانی این‌چنین نبوده. او آنقدر از این سوره بیزارست که نمی‌توان آن را وصف کرد. من یک‌باره به فکر فرورفتم. شاید این حرفم درست نباشد، اما، برای خودم مؤثر افتاد: اگر او تا این حد از این سوره بدش می‌آید، پس طبیعی است که من نمازم را خراب کنم. او با شروع خواندن سوره حمد، عصبانی می‌شود و آنقدر قوی هست که فکر مرا مشغول کند. آنچنان که تا آخر نماز را هم خراب کنم. حالا کمی حالم بهتر است چون با فهمیدن این موضوع، تا حدودی بر مشکلم غلبه کرده‌ام. دعا کنید تا کاملا موفق شوم.