جنگل ابر، رسم کويرى خارتوران و گرماى بسطام و خرقان را زير پا گذاشته است. با بيست دقيقه رانندگى در اين منطقه مى‌شود از پوشش انبوه جنگلى و سرماى استخوان‌سوز به پوشش استپى و سپس کوير رسيد. اين تناقض و آغشته‌بودن به ابر، دليل شهرت رؤيايى‌بودن جنگل ابر بين طبيعت‌گردان است. در قسمت‌هاى جنوبى جنگل، يعنى قسمتى که به تمدن نزديک‌تر است پوشش گياهى تنک ديده مى‌شود. هرچه پيش بروى اين پوشش انبوه‌تر مى‌شود. در عمق جنگل، تپه‌هاى پرشيب وجود دارد که سراسر پوشيده از درختان بلند است. رودخانه‌اى نيز در اين عمق جارى است. مشهورترين درخت منطقه اورس است. درختى با ريشه‌هاى بلند که روى زمين مى‌خزد.

به‌خاطر هجوم ابرها و محدودشدن ديد، بايد زمان مناسب را براى راهپيمايى در جنگل انتخاب کرد. آفتاب که بزند مى‌شود گشت‌وگذار را شروع کرد. جنگل ابر پر از تپه است. تپه‌هايى که شيب ملايم و پوشش تنک دارند، بهترين انتخاب براى گلگشت‌اند. از روى همين تپه‌ها تصوير کوچک قلعه ماران، يادگار ايلامى‌ها را هم مى‌شود، روى کوه مشاهده کرد. با توجه به اينکه راه پاکوب در اين تپه‌ها کمتر به چشم مى‌خورد و گاه سراسر تپه پوشيده از گياه است بايد کفش مناسب و بزرگتر به‌ پا داشت. در اين گلگشت‌ها احتمال برخوردن به گله‌هاى کوچک گوسفند و بز هم هست که در آغلى کوچک که کنار چشمه‌هاى پر آب ساخته شده‌اند، نگهداری می‌شوند.

مناطق ابتدايى جنگل ابر ييلاق چوپانان گلستانى است. اما، در عمق جنگل، اثرى از انسان ديده نمى‌شود. سه‌چهار ساعت مانده به غروب، با کاهش دما ابرها به جنگل سرازير مى‌شوند و گستره ديد کاملا محدود مى‌شود. به‌همين‌دليل، از اين زمان تا دميدن دوباره آفتاب بايد از گردش دست برداشت. همچنين در کوتاه‌ترين گردش هم بايد خوراکى و آب و چراغ‌قوه به‌همراه داشت، چون گاهى اين ابرها هستند که زمان گردش را تعيين مى‌کنند. نزديک صبح دوباره از شدت ابر، کاسته شده و دره‌ها از ابر، پر و خالى مى‌شوند. صبح زود بهترين زمان براى عکاسى است. وقتى که ابرها بيايند به‌خاطر رطوبت نمى‌توان از دوربين‌هاى ديجيتال استفاده کرد.

تابستان، بهترين فصل سفر به ابر است. فقط ممکن است اواخر شهريور، پاييز در رفتن به ابر تعجيل کند. پاييز با اينکه توفان رنگ‌ها را به جنگل ابر مى‌برد ممکن است با سرماى طاقت‌فرسا اجازه گشت‌وگذار و شب مانى را از گردشگران سلب کند. با توجه به اينکه اين منطقه کاملا دست‌نخورده است هيچ امکانات رفاهى در آن يافت نمی‌شود. بنابراين، براى گذران شب بايد به خانه‌هاى روستاى ابر و يا چادرزدن در دل جنگل فکر کرد.

منبع: جنگل ابر