ذکر دوای قلب است. با گفتن آن دل صفا پیدا می‌کند و با مداومتش دیگر از زبان به قلب انتقال پیدا نمی‌کند، بلکه برعکس می‌شود و این قلب است که حتی در زمان فراموشی، آن را به زبان جاری می‌سازد. این خصوصیت ذکر است حالا هر ذکری که باشد. هرکس برای خودش ذکر مخصوصی دارد که مرتبا با آن آرامش می‌گیرد و ملکه ذهنش شده. ولی یکی از بهترین ذکرهای مورد توجه من، لا اِلهَ اِلّا الله است که همان توحیده.

خصوصیت این ذکر اینست که تنها و تنها ذکری است که برای ادا کردن آن نیازی به حرکت دادن لب‌ها نیست. برای همین مرتبا و در هر زمان و مکانی می‌توان آن را گفت. ناراحت نمی‌شوی که اگر در جمعی هستی و نمی‌خواهی کسی متوجه تو شود، آن را بگویی تا ریا نشود. با ضربه زدن نوک زبان به فک بالا این ذکر ادا می‌شود. خیلی عجیبه مگه نه؟ فقط با نوک زبان!!!! اصلا انگار خدا در آنجا وجود داره. عجب جایی، می‌توان با مراقبت از آن تقدیر خود را رقم زد: اَسفَلَ السّافِلین یا اَعلی عِلِّییِّن.

زبانی که اگر مواظبش باشی راحت زندگی می‌کنی و اگر نه، سرِ سبز را بر باد می‌دهی. پس با گفتن و ادا کردن هر چیزی که در نظر او ذَمّ است و غلط، آن گفته را از جایی حرکت داده و به بیرون انتقال می‌دهم که جایگاه ذکر او است و این کار یعنی از خدا عبور کردن و نادیده گرفتن او. پس چه اشتباه فاحشی صورت می‌گیرد. دو چیز زشت و زیبا که با هم در یک جا جمع نمی‌شود. پس باید خیلی مراقب بود تا اثر لا اِلهَ اِلّا الله که همه چیز است برایمان باقی بماند. لا اِلهَ اِلّا الله تنها یک ذکر نیست، بلکه تثبیت ایمان توست. تأکید بر وجود خداست. خدای بی‌شریک. هویت و نشانه هستی آدمی و اینکه در ازل و ابد هیچ چیز نبوده و نیست غیر از او. گواه ایمان و دعوی صدق گفتارست ... .