اثاث‌کشی کرده بودم و بسیار خسته. کامل جابجا نشده و هیچ چیزی سر جای خودش نبود که به یک سری مهمانی و عروسی فامیلی دعوت شدیم. باید برای خودم و بچه‌ها فکری می‌کردم. پارچه‌ها رو چیده روی میز خیاطی، نگاهشون می‌کردم و سردرگم مونده بودم چه کنم! وقتی خواهرم مریم، حال بدم رو دید، گفت: "این‌طوری نمیشه. می‌دونی که باید خودت همه رو انجام بدی. با کلافگی، مرتب خرابی به بار میاد و کار پیش نمیره. فکر کن فقط یکیش رو قراره بدوزی. به بقیه‌اش نگاه نکن. این‌جوری تشویش از خاطرت میره و کار، درست انجام میشه."

اون روز نمی‌دونست که این راهکار فوق‌العاده، اما به نظر خودش ساده، تا چه حد مهمه و در طول زندگیم چقدر اثرگذار میشه. توصیه‌اش رو عمل کردم. اولین پارچه رو برداشتم. به بقیه، نگاه هم نکردم، انگارنه‌انگار وجود دارند. بعد از دو هفته، نزدیک مراسم‌ها متوجه شدم که چه نرم و راحت، بدون دغدغه و در زمان فراغت، همه‌شون رو دوخته‌ام. کیفیت، از کارهای قبلیم هم بهتر! خوشحال، ممنون از محبت و کمک‌های فکری و عملیش و همیشه قدردان لطف بی‌دریغش بودم و هستم. مثلا فراموش نمی‌کنم کاردستی‌ای که دوم دبستان برام درست کرد و از معلم نمره کامل گرفتم. با صبر، بدون عجله و به زیبایی هرچه‌تمامتر، هر کاری را به پیش می‌بَرَد که در من وجود نداشته و او این خصیصه را به من آموخته است. در زندگی باید همیشه با برنامه‌ریزی و درنظرگرفتن اولویت، عمل کنیم، با کیفیت و کمیت بالا. درغیراین‌صورت، فقط سهممان اضطراب است و نرسیدن به مقصود.

این ایام مبارک را به همه مسلمانان جهان تبریک می‌گویم.

الهی مناجات و نیایش‌تون قبول درگاه حق و دعاهاتون در شب آرزوها، مستجاب.